Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Letni post radości
o. Leonid Bartkov (tłum. Justyna Pikutin), 27 czerwca 2026
-(4).jpg)
Lato w pełni. Czy kiedykolwiek doświadczyliście tego szczególnego, wzruszającego uczucia, gdy wieczorem wychodzicie na ganek lub po prostu na balkon, a w powietrzu miesza się wszystko: zapach skoszonej trawy, rozgrzanych w ciągu dnia liści, pierwszych truskawek i odległego deszczu? Białe noce lub długie zachody słońca, które nie chcą zniknąć. Poczucie przestrzeni, jakiejś dziecięcej wolności, kiedy wydaje się, że wszystko jest jeszcze przed nami, a sama natura szepcze: „Zrelaksuj się, odpocznij, wszystko w porządku”.
I oto pośród tej pachnącej obfitości w cerkiewny kalendarzu pojawia się słowo, które jakby kłóci się z samą letnią żywiołowością: post. Post Piotrowy. W tym roku rozpoczął się 8 czerwca i potrwa do 11 lipca.
Nie ma co ukrywać, w głowach wielu z nas, rozbrzmiewa przebiegły, kusząco-czuły głosik: »Dajmy sobie spokój, Wielki Post jakoś przetrwałem – a to dopiero było wyzwanie. A ten… Bóg mi wybaczy. W końcu lato, urlop, grill, wnuki na wakacjach. Czyż nie jestem tylko człowiekiem? Nic się nie stanie jak odpocznę trochę od tych wzniosłych czynów«. Brzmi znajomo?
I właśnie w tym, moi drodzy, tkwi najważniejszy i, niestety, powszechny błąd. Postrzegamy post Piotrowy jako swego rodzaju „dodatek” do roku liturgicznego, jako łagodniejszą wersję Wielkiego Postu, formalność, którą można albo jakoś przetrwać, albo spokojnie zignorować. Jednak Cerkiew nigdy nie proponuje nam niczego ot tak, dla samego wypełnienia kalendarza. Post Piotrowy ma swoją własną, zupełnie wyjątkową i niepowtarzalną duchową melodię. I wcale nie chodzi w nim o to, by mniej jeść.
Zima duszy i lato duszy: w czym tkwi różnica?
Aby to zrozumieć, porzućmy na chwilę powszechną „postową księgowość” – co jest potrawą mięsną, a co postną, gdzie jest olej roślinny, a gdzie suchy posiłek. Przyjrzyjmy się samej istocie.
Wielki Post to, jeśli tak można powiedzieć, zima i wiosna naszej duszy. Długie, trudne, pełne skupienia wpatrywanie się w głąb siebie. Zrzucaliśmy z siebie maski, które przyrosły do nas przez cały rok. Opłakiwaliśmy nasze grzechy jako utratę tego, co najcenniejsze. Przemierzaliśmy pustynię Wielkiego Postu ku Światłej Passze. Czas Wielkiego Postu to czas pokuty, ciszy, trzeźwości, zbierania się w sobie.
Post Piotrowy to lato duszy. Rozejrzyjcie się: natura już wykonała swoje dzieło. Śnieg stopniał, ziemia się ogrzała i wyda owoce. A nasze serce, które przeszło przez pokutne oczyszczenie, nie powinno teraz zwinąć się w kłębek i zastygnąć w wiecznym strachu. Powinno się rozwinąć. Ogrzać. I – zapłonąć.
Oto kluczowe słowo postu Piotrowego – zapał. Nie chodzi po prostu o to, by „nie jeść kiełbasy”. Chodzi o to, by zapłonąć tą wiarą, która jest w stanie przenosić góry. Wiarą nie przygnębioną i przerażoną, ale radosną, jasną i czynną. Jeśli podczas Wielkiego Postu uczyliśmy się przede wszystkim pokuty, to w poście Piotrowym jesteśmy wzywani, by uczyć się dawania świadectwa i służby.
Dwóch, których wyczekujemy
Zastanówcie się: kogo spotykamy na końcu tej podróży? Świętych, najwybitniejszych apostołów Piotra i Pawła. Kim oni są? Dwaj zupełnie różni ludzie, dwa bieguny, dwa światy, które spotkały się u stóp Chrystusa.
Piotr. Impulsywny, prosty rybak z Galilei. Gorące serce i cięty język. Ten, który przysięgał wierność aż do śmierci, a tej samej nocy trzykrotnie się wyrzekł, przestraszywszy się służącej. Ten, który gorzko płakał nad swoim upadkiem i został przywrócony do apostolstwa dzięki trzykrotnemu pytaniu Zbawiciela: „Czy Mnie kochasz?”. Skała wiary, na której zbudowany został Kościół.
Paweł. Wybitnie wykształcony faryzeusz, obywatel rzymski, intelektualista. Ten, który nie tylko nie wierzył w Chrystusa, ale z zaciekłością i płonącą nienawiścią prześladował Jego wyznawców, aż osobiście spotkał Zmartwychwstałego Zbawiciela w drodze do Damaszku. Ten, który potem przebył tysiące kilometrów, przeżył katastrofy statków, pobicia, głód, ale powtórzył słowa, które stały się hymnem miłości apostolskiej: „Kto nas odłączy od miłości Bożej?”.
Co ich połączyło? Bezwarunkowa, ofiarna, wszystko pokonująca miłość do Chrystusa. Miłość, która wymazała wszystko: pochodzenie, wykształcenie, dawne grzechy, różnice charakterów. Miłość, która uczyniła zwykłego rybaka – pierwszym spośród apostołów, a prześladowcę – największym głosicielem Ewangelii.
Rozumiecie? Post Piotrowy został nam dany po to, abyśmy, stojąc u progu dnia ich pamięci, zadali sobie proste i przerażające pytanie: „Czy jest we mnie ten apostolski ogień? A może moja wiara już dawno stała się po prostu wygodnym, domowym nawykiem?”.
Czy nasze prawosławie nie stało się przytulnym zbiorem zwyczajów: wielkanocne babki na Paschę, świeczka w święta, modlitwa „Boże, pomóż” w trudnej chwili i „Chwała Tobie, Boże”, gdy trudna chwila już minęła? A gdzie ten ogień? Gdzie ta nieodparta chęć dzielenia się Radosną Nowiną? Gdzie ta czynna, ofiarna miłość do tego, kto teraz znajduje się obok nas i tonie w swej rozpaczy?
Co więc robić? - Praktyka letniego postu
Jak przeżyć ten czas, by nie stał się on jedynie ponurym wstrzymywaniem się od jedzenia przy akompaniamencie gzyczenia komarów na działce?
Spróbujmy zmienić perspektywę.
1. Post języka
Latem rzeczywiście więcej rozmawiamy. Jedziemy na wakacje, spotykamy się z przyjaciółmi, wyjeżdżamy na łono natury, prowadzimy długie rozmowy na ławce lub w kolejce na plaży. I często właśnie latem nasz język rozkwita jak bujny chwast. Narzekamy na upał, duchotę, ceny, politykę, irytujących krewnych, sąsiadów z działki. Obgadujemy bliskich, rozkoszując się szczegółami ich życia.
Być może więc najsurowszym postem dla nas dzisiaj jest post języka. Spróbujcie spędzić choćby jeden dzień, nie mówiąc o nikim źle. Nie narzekając na pogodę i rząd. Spróbujcie zamienić zwyczajowe narzekania na wdzięczność. Obudźcie się – i powiedzcie: „Boże, dziękuję Ci za ten dzień. Za to niebo, za to słońce, za to, że żyję”. Na początku język będzie się plątał, to prawda. Ale na tym właśnie polega asceza.
2. Post troski o bliźniego
Apostołowie nie siedzieli w przytulnych celach, czekając, aż świat sam przyjdzie do ich progu. To oni wychodzili do ludzi. Lato to czas, kiedy ludzie są bardziej otwarci, kiedy częściej zdarzają się przypadkowe spotkania i rozmowy. Niech to stanie się waszą małą regułą na czas postu.
W ciągu tych tygodni zróbcie jeden niepozorny dobry uczynek. Nie dla pokazania się, nie po to, by was pochwalono. Ale dla kogoś, kto nie będzie w stanie wam się odwdzięczyć. Pomóżcie samotnej starszej sąsiadce przekopać grządkę. Wysłuchajcie do końca irytującego was krewnego, nie przerywając mu i nie przewracając oczami – po prostu poświęćcie mu swoją uwagę. Napiszcie ciepłą, dodającą otuchy wiadomość do kogoś, kto jest teraz przygnębiony. Służba apostolska często zaczyna się nie od kazania na placu, ale od kubka wody podanego zmęczonemu.
3. Modlitwa jak oddech
W żadnym wypadku nie próbujcie podczas postu Piotrowego na siłę wcisnąć w siebie tej ogromnej reguły modlitewnej, której nie odmawialiście nawet w zwykłe dni. Skończy się to irytacją i poczuciem winy. Post to nie sport, w którym liczą się rekordy.
Spróbujcie czegoś innego. Otwórzcie Księgę Dziejów Apostolskich. Nie musicie czytać całych rozdziałów. Przeczytajcie trzy, cztery, pięć wersetów. Powoli. Wyobraźcie sobie: oto Piotr, oto Jan, oto chromy przy bramie świątyni. Wsłuchajcie się. O czym mówią? Czego pragną? Znajdźcie jeden werset, który poruszy wasze serce, i noście go ze sobą przez cały dzień. Modlitwa podczas postu Piotrowego to nie recytowanie reguł, to poszukiwanie żywego Chrystusa w słowach Pisma Świętego.
4. Radość jako lekarstwo
Post nie powinien być ponury. Smutny postnik, który swoim wyglądem wywołuje u otaczających go osób melancholię, raczej nie podoba się Bogu. Lato to wspaniałe tło dla chrześcijańskiej radości. Cieszcie się kwiatami, śpiewem ptaków, długimi wieczornymi herbatkami w gronie bliskich. Uśmiechajcie się do ludzi. Ta lekka, nieosądzająca, pełna wdzięczności radość jest najlepszym świadectwem tego, że post jest przestrzegany właściwie.
Historia z życia
Pamiętam, jak kilka lat temu, latem, przyszedł do mnie na spowiedź pewien mężczyzna. Nazwę go Dymitr. Dorosły, zmęczony, o ciężkim spojrzeniu. Nie przyszedł z typową listą grzechów, ale z jakąś głęboką, długotrwałą tęsknotą. Mówił, że wszystko w życiu straciło smak, że praca to katorga, rodzina – jarzmo, a wiara – dawno wyuczony, ale nic nie zmieniający rytuał. O post też nie pytał, nawet nie pamiętał, czy właśnie trwa.
Pamiętam, że wtedy nie zapytałem go o jego regułę modlitewną ani o post. Zapytałem: „A kiedy ostatni raz zrobiłeś coś dla kogoś innego tak po prostu, bez prośby, bez oczekiwania wdzięczności?”. Zastanowił się. Okazało się, że bardzo dawno temu. I uzgodniliśmy z nim dziwne postanowienie na czas postu Piotrowego: każdego dnia wykonywać jeden niepozorny czyn miłości. Przy czym nie „święty”, niekoniecznie związany z cerkwią. Po prostu pomóc, po prostu usłużyć.
Spotkaliśmy się miesiąc później. Powiem szczerze: nie poznałem go od razu. Przyszedł na nabożeństwo w dniu św. Piotra i Pawła z jakimś nowym, cichym blaskiem w oczach. Opowiedział, jak pomógł sąsiadowi-emerytowi naprawić od dawna cieknący kran. Jak po raz pierwszy od wielu lat wybrał się z młodszym synem na ryby, nie wpatrując się w telefon. Jak kupił kwiaty żonie nie dlatego, że „trzeba”, ale dlatego, że nagle dostrzegł, jak bardzo jest zmęczona. A na moje pytanie o post uśmiechnął się: „Ojcze, ja nawet o jedzeniu zapomniałem, szczerze mówiąc”.
Oto, jak te letnie dni wpływają na człowieka, jeśli przeżyje je właściwie. To nie surowe posty zmieniają serce, lecz ewangeliczna, czynna miłość, która sama zaczyna szukać ujścia.
Zamiast zamknięcia: spotkanie
Znów wyobraźcie sobie letni wieczór. Słońce zachodzi, rozlewając złoto na wierzchołki sosen lub miejskie dachy. Macie za sobą kilka tygodni postu Piotrowego.
Jeśli spędziliśmy je na ponurym odliczaniu dni do zakończenia postu i z tęsknotą spoglądaliśmy na szaszłyki, to święto apostołów również spotkamy z pustką w sercach. A jeśli spróbowaliśmy żyć inaczej? Jeśli spróbowaliśmy choć odrobinę zapałać? Jeśli okiełznaliśmy swój język, pocieszyliśmy zrozpaczonego, nauczyliśmy się postrzegać Boży świat nie jako powód do narzekań, ale jako cud?
Wtedy 12 lipca spotkamy świętych Piotra i Pawła nie ze spuszczoną głową, ale z cichą, jasną radością. Oni, którzy przeszli przez upadki i bunty, przez morze i pustynię, przez ludzką słabość i Bożą siłę, zrozumieją nas. Przyjmą nasz skromny wkład miłości. Bo właśnie miłość – to jedyne, co pozostaje w wieczności.
Drodzy Bracia i Siostry, nie spoglądajmy na kalendarz, licząc, ile dni pozostało nam jeszcze do końca postu. Spójrzmy raczej w głąb własnego serca. Czy jest tam miejsce na ogień apostołów?
Niech to lato stanie się dla nas czasem aktywnej wiary. Abyśmy w dniu wspomnienia świętych, pierwszych apostołów, mogli spotkać się z nimi nie z pustymi rękami, ale z sercem, które nauczyło się kochać.
Niech Bóg poprzez modlitwy świętych, chwalebnych i czcigodnych apostołów Piotra i Pawła, zachowa nas i rozpali w nas ten ogień, który nigdy nie gaśnie.
o. Leonid Bartkov (tłum. Justyna Pikutin)
za: pravoslavie.ru
fotografia: palavos /orthphoto.net/
I oto pośród tej pachnącej obfitości w cerkiewny kalendarzu pojawia się słowo, które jakby kłóci się z samą letnią żywiołowością: post. Post Piotrowy. W tym roku rozpoczął się 8 czerwca i potrwa do 11 lipca.
Nie ma co ukrywać, w głowach wielu z nas, rozbrzmiewa przebiegły, kusząco-czuły głosik: »Dajmy sobie spokój, Wielki Post jakoś przetrwałem – a to dopiero było wyzwanie. A ten… Bóg mi wybaczy. W końcu lato, urlop, grill, wnuki na wakacjach. Czyż nie jestem tylko człowiekiem? Nic się nie stanie jak odpocznę trochę od tych wzniosłych czynów«. Brzmi znajomo?
I właśnie w tym, moi drodzy, tkwi najważniejszy i, niestety, powszechny błąd. Postrzegamy post Piotrowy jako swego rodzaju „dodatek” do roku liturgicznego, jako łagodniejszą wersję Wielkiego Postu, formalność, którą można albo jakoś przetrwać, albo spokojnie zignorować. Jednak Cerkiew nigdy nie proponuje nam niczego ot tak, dla samego wypełnienia kalendarza. Post Piotrowy ma swoją własną, zupełnie wyjątkową i niepowtarzalną duchową melodię. I wcale nie chodzi w nim o to, by mniej jeść.
Zima duszy i lato duszy: w czym tkwi różnica?
Aby to zrozumieć, porzućmy na chwilę powszechną „postową księgowość” – co jest potrawą mięsną, a co postną, gdzie jest olej roślinny, a gdzie suchy posiłek. Przyjrzyjmy się samej istocie.
Wielki Post to, jeśli tak można powiedzieć, zima i wiosna naszej duszy. Długie, trudne, pełne skupienia wpatrywanie się w głąb siebie. Zrzucaliśmy z siebie maski, które przyrosły do nas przez cały rok. Opłakiwaliśmy nasze grzechy jako utratę tego, co najcenniejsze. Przemierzaliśmy pustynię Wielkiego Postu ku Światłej Passze. Czas Wielkiego Postu to czas pokuty, ciszy, trzeźwości, zbierania się w sobie.
Post Piotrowy to lato duszy. Rozejrzyjcie się: natura już wykonała swoje dzieło. Śnieg stopniał, ziemia się ogrzała i wyda owoce. A nasze serce, które przeszło przez pokutne oczyszczenie, nie powinno teraz zwinąć się w kłębek i zastygnąć w wiecznym strachu. Powinno się rozwinąć. Ogrzać. I – zapłonąć.
Oto kluczowe słowo postu Piotrowego – zapał. Nie chodzi po prostu o to, by „nie jeść kiełbasy”. Chodzi o to, by zapłonąć tą wiarą, która jest w stanie przenosić góry. Wiarą nie przygnębioną i przerażoną, ale radosną, jasną i czynną. Jeśli podczas Wielkiego Postu uczyliśmy się przede wszystkim pokuty, to w poście Piotrowym jesteśmy wzywani, by uczyć się dawania świadectwa i służby.
Dwóch, których wyczekujemy
Zastanówcie się: kogo spotykamy na końcu tej podróży? Świętych, najwybitniejszych apostołów Piotra i Pawła. Kim oni są? Dwaj zupełnie różni ludzie, dwa bieguny, dwa światy, które spotkały się u stóp Chrystusa.
Piotr. Impulsywny, prosty rybak z Galilei. Gorące serce i cięty język. Ten, który przysięgał wierność aż do śmierci, a tej samej nocy trzykrotnie się wyrzekł, przestraszywszy się służącej. Ten, który gorzko płakał nad swoim upadkiem i został przywrócony do apostolstwa dzięki trzykrotnemu pytaniu Zbawiciela: „Czy Mnie kochasz?”. Skała wiary, na której zbudowany został Kościół.
Paweł. Wybitnie wykształcony faryzeusz, obywatel rzymski, intelektualista. Ten, który nie tylko nie wierzył w Chrystusa, ale z zaciekłością i płonącą nienawiścią prześladował Jego wyznawców, aż osobiście spotkał Zmartwychwstałego Zbawiciela w drodze do Damaszku. Ten, który potem przebył tysiące kilometrów, przeżył katastrofy statków, pobicia, głód, ale powtórzył słowa, które stały się hymnem miłości apostolskiej: „Kto nas odłączy od miłości Bożej?”.
Co ich połączyło? Bezwarunkowa, ofiarna, wszystko pokonująca miłość do Chrystusa. Miłość, która wymazała wszystko: pochodzenie, wykształcenie, dawne grzechy, różnice charakterów. Miłość, która uczyniła zwykłego rybaka – pierwszym spośród apostołów, a prześladowcę – największym głosicielem Ewangelii.
Rozumiecie? Post Piotrowy został nam dany po to, abyśmy, stojąc u progu dnia ich pamięci, zadali sobie proste i przerażające pytanie: „Czy jest we mnie ten apostolski ogień? A może moja wiara już dawno stała się po prostu wygodnym, domowym nawykiem?”.
Czy nasze prawosławie nie stało się przytulnym zbiorem zwyczajów: wielkanocne babki na Paschę, świeczka w święta, modlitwa „Boże, pomóż” w trudnej chwili i „Chwała Tobie, Boże”, gdy trudna chwila już minęła? A gdzie ten ogień? Gdzie ta nieodparta chęć dzielenia się Radosną Nowiną? Gdzie ta czynna, ofiarna miłość do tego, kto teraz znajduje się obok nas i tonie w swej rozpaczy?
Co więc robić? - Praktyka letniego postu
Jak przeżyć ten czas, by nie stał się on jedynie ponurym wstrzymywaniem się od jedzenia przy akompaniamencie gzyczenia komarów na działce?
Spróbujmy zmienić perspektywę.
1. Post języka
Latem rzeczywiście więcej rozmawiamy. Jedziemy na wakacje, spotykamy się z przyjaciółmi, wyjeżdżamy na łono natury, prowadzimy długie rozmowy na ławce lub w kolejce na plaży. I często właśnie latem nasz język rozkwita jak bujny chwast. Narzekamy na upał, duchotę, ceny, politykę, irytujących krewnych, sąsiadów z działki. Obgadujemy bliskich, rozkoszując się szczegółami ich życia.
Być może więc najsurowszym postem dla nas dzisiaj jest post języka. Spróbujcie spędzić choćby jeden dzień, nie mówiąc o nikim źle. Nie narzekając na pogodę i rząd. Spróbujcie zamienić zwyczajowe narzekania na wdzięczność. Obudźcie się – i powiedzcie: „Boże, dziękuję Ci za ten dzień. Za to niebo, za to słońce, za to, że żyję”. Na początku język będzie się plątał, to prawda. Ale na tym właśnie polega asceza.
2. Post troski o bliźniego
Apostołowie nie siedzieli w przytulnych celach, czekając, aż świat sam przyjdzie do ich progu. To oni wychodzili do ludzi. Lato to czas, kiedy ludzie są bardziej otwarci, kiedy częściej zdarzają się przypadkowe spotkania i rozmowy. Niech to stanie się waszą małą regułą na czas postu.
W ciągu tych tygodni zróbcie jeden niepozorny dobry uczynek. Nie dla pokazania się, nie po to, by was pochwalono. Ale dla kogoś, kto nie będzie w stanie wam się odwdzięczyć. Pomóżcie samotnej starszej sąsiadce przekopać grządkę. Wysłuchajcie do końca irytującego was krewnego, nie przerywając mu i nie przewracając oczami – po prostu poświęćcie mu swoją uwagę. Napiszcie ciepłą, dodającą otuchy wiadomość do kogoś, kto jest teraz przygnębiony. Służba apostolska często zaczyna się nie od kazania na placu, ale od kubka wody podanego zmęczonemu.
3. Modlitwa jak oddech
W żadnym wypadku nie próbujcie podczas postu Piotrowego na siłę wcisnąć w siebie tej ogromnej reguły modlitewnej, której nie odmawialiście nawet w zwykłe dni. Skończy się to irytacją i poczuciem winy. Post to nie sport, w którym liczą się rekordy.
Spróbujcie czegoś innego. Otwórzcie Księgę Dziejów Apostolskich. Nie musicie czytać całych rozdziałów. Przeczytajcie trzy, cztery, pięć wersetów. Powoli. Wyobraźcie sobie: oto Piotr, oto Jan, oto chromy przy bramie świątyni. Wsłuchajcie się. O czym mówią? Czego pragną? Znajdźcie jeden werset, który poruszy wasze serce, i noście go ze sobą przez cały dzień. Modlitwa podczas postu Piotrowego to nie recytowanie reguł, to poszukiwanie żywego Chrystusa w słowach Pisma Świętego.
4. Radość jako lekarstwo
Post nie powinien być ponury. Smutny postnik, który swoim wyglądem wywołuje u otaczających go osób melancholię, raczej nie podoba się Bogu. Lato to wspaniałe tło dla chrześcijańskiej radości. Cieszcie się kwiatami, śpiewem ptaków, długimi wieczornymi herbatkami w gronie bliskich. Uśmiechajcie się do ludzi. Ta lekka, nieosądzająca, pełna wdzięczności radość jest najlepszym świadectwem tego, że post jest przestrzegany właściwie.
Historia z życia
Pamiętam, jak kilka lat temu, latem, przyszedł do mnie na spowiedź pewien mężczyzna. Nazwę go Dymitr. Dorosły, zmęczony, o ciężkim spojrzeniu. Nie przyszedł z typową listą grzechów, ale z jakąś głęboką, długotrwałą tęsknotą. Mówił, że wszystko w życiu straciło smak, że praca to katorga, rodzina – jarzmo, a wiara – dawno wyuczony, ale nic nie zmieniający rytuał. O post też nie pytał, nawet nie pamiętał, czy właśnie trwa.
Pamiętam, że wtedy nie zapytałem go o jego regułę modlitewną ani o post. Zapytałem: „A kiedy ostatni raz zrobiłeś coś dla kogoś innego tak po prostu, bez prośby, bez oczekiwania wdzięczności?”. Zastanowił się. Okazało się, że bardzo dawno temu. I uzgodniliśmy z nim dziwne postanowienie na czas postu Piotrowego: każdego dnia wykonywać jeden niepozorny czyn miłości. Przy czym nie „święty”, niekoniecznie związany z cerkwią. Po prostu pomóc, po prostu usłużyć.
Spotkaliśmy się miesiąc później. Powiem szczerze: nie poznałem go od razu. Przyszedł na nabożeństwo w dniu św. Piotra i Pawła z jakimś nowym, cichym blaskiem w oczach. Opowiedział, jak pomógł sąsiadowi-emerytowi naprawić od dawna cieknący kran. Jak po raz pierwszy od wielu lat wybrał się z młodszym synem na ryby, nie wpatrując się w telefon. Jak kupił kwiaty żonie nie dlatego, że „trzeba”, ale dlatego, że nagle dostrzegł, jak bardzo jest zmęczona. A na moje pytanie o post uśmiechnął się: „Ojcze, ja nawet o jedzeniu zapomniałem, szczerze mówiąc”.
Oto, jak te letnie dni wpływają na człowieka, jeśli przeżyje je właściwie. To nie surowe posty zmieniają serce, lecz ewangeliczna, czynna miłość, która sama zaczyna szukać ujścia.
Zamiast zamknięcia: spotkanie
Znów wyobraźcie sobie letni wieczór. Słońce zachodzi, rozlewając złoto na wierzchołki sosen lub miejskie dachy. Macie za sobą kilka tygodni postu Piotrowego.
Jeśli spędziliśmy je na ponurym odliczaniu dni do zakończenia postu i z tęsknotą spoglądaliśmy na szaszłyki, to święto apostołów również spotkamy z pustką w sercach. A jeśli spróbowaliśmy żyć inaczej? Jeśli spróbowaliśmy choć odrobinę zapałać? Jeśli okiełznaliśmy swój język, pocieszyliśmy zrozpaczonego, nauczyliśmy się postrzegać Boży świat nie jako powód do narzekań, ale jako cud?
Wtedy 12 lipca spotkamy świętych Piotra i Pawła nie ze spuszczoną głową, ale z cichą, jasną radością. Oni, którzy przeszli przez upadki i bunty, przez morze i pustynię, przez ludzką słabość i Bożą siłę, zrozumieją nas. Przyjmą nasz skromny wkład miłości. Bo właśnie miłość – to jedyne, co pozostaje w wieczności.
Drodzy Bracia i Siostry, nie spoglądajmy na kalendarz, licząc, ile dni pozostało nam jeszcze do końca postu. Spójrzmy raczej w głąb własnego serca. Czy jest tam miejsce na ogień apostołów?
Niech to lato stanie się dla nas czasem aktywnej wiary. Abyśmy w dniu wspomnienia świętych, pierwszych apostołów, mogli spotkać się z nimi nie z pustymi rękami, ale z sercem, które nauczyło się kochać.
Niech Bóg poprzez modlitwy świętych, chwalebnych i czcigodnych apostołów Piotra i Pawła, zachowa nas i rozpali w nas ten ogień, który nigdy nie gaśnie.
o. Leonid Bartkov (tłum. Justyna Pikutin)
za: pravoslavie.ru
fotografia: palavos /orthphoto.net/