Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Okna duszy
archimandryta Avgoustinos Psomas (tłum. Gabriel Szymczak), 24 czerwca 2026
Kiedy byłem młody, pewnego razu mój ojciec duchowy poprosił mnie o umycie starych okien w naszej cerkwi.
Szczerze mówiąc, nie rozumiałem dlaczego. I wcale nie byłem z tego zadowolony. Praca szła bardzo powoli, gdyż okna były pokryte wieloletnim kurzem, a z wnętrza cerkwi nie wydawały się aż tak brudne.
Kiedy jednak czyściłem te stare, zakurzone okna, wydarzyło się coś pięknego. Stopniowo do wnętrza cerkwi zaczęło wpadać więcej światła. Ikony wydawały się jaśniejsze. Kolory stawały się żywsze. Cała cerkiew wydawała się być inna, a ja byłem tak szczęśliwy z mojego nieoczekiwanego osiągnięcia!
Mój ojciec duchowy uśmiechnął się i powiedział: „Widzisz…? Światło się nie zmieniło. Słońce nie stało się jaśniejsze. To okno po prostu stało się czystsze”.
Lata później w końcu zrozumiałem, czego mnie wtedy uczył.
W niedzielnej Ewangelii Chrystus powiedział: „Oko jest lampą ciała”.
Nasze serca są jak te okna. Kiedy pokrywa je kurz gniewu, strachu, pychy, zazdrości, ciągłej negatywności i hałasu świata, zaczynamy myśleć, że samo życie stało się ciemne.
Ale problem nie polega na tym, że światło Chrystusa zniknęło. Problem polega na tym, że okno naszego serca potrzebuje trochę oczyszczenia.
Modlitwa je oczyszcza.
Skrucha je oczyszcza.
Przebaczenie je oczyszcza.
Miłość je oczyszcza.
Moi Przyjaciele, świat mówi nam, żebyśmy patrzyli wszędzie, tylko nie na Boga, ale Matka Kościół uczy nas, byśmy oczyszczali okno duszy, abyśmy mogli zobaczyć Światło, które było tam od zawsze.
Słońce nigdy nie przestało świecić i nigdy nie przestanie. Światło Chrystusa nigdy nie przygasło. Od czasu do czasu musimy po prostu zatrzymać się i zadać sobie pytanie, czy okna naszej duszy nie zostały pokryte ciężkim kurzem wszelkich kłopotów, zmagań i niepotrzebnego stresu.
Bo kiedy okno jest czyste, odkrywamy, że Światło było tam od zawsze.
Niech Dobry Bóg oświeci nasze serca, kroki i umysły.
archimandryta Avgoustinos Psomas (tłum. Gabriel Szymczak)
za: Kimisis Tis Theotokou Greek Orthodox Church, Holmdel
fotografia: vicky_chuchmii /orthphoto.net/
Szczerze mówiąc, nie rozumiałem dlaczego. I wcale nie byłem z tego zadowolony. Praca szła bardzo powoli, gdyż okna były pokryte wieloletnim kurzem, a z wnętrza cerkwi nie wydawały się aż tak brudne.
Kiedy jednak czyściłem te stare, zakurzone okna, wydarzyło się coś pięknego. Stopniowo do wnętrza cerkwi zaczęło wpadać więcej światła. Ikony wydawały się jaśniejsze. Kolory stawały się żywsze. Cała cerkiew wydawała się być inna, a ja byłem tak szczęśliwy z mojego nieoczekiwanego osiągnięcia!
Mój ojciec duchowy uśmiechnął się i powiedział: „Widzisz…? Światło się nie zmieniło. Słońce nie stało się jaśniejsze. To okno po prostu stało się czystsze”.
Lata później w końcu zrozumiałem, czego mnie wtedy uczył.
W niedzielnej Ewangelii Chrystus powiedział: „Oko jest lampą ciała”.
Nasze serca są jak te okna. Kiedy pokrywa je kurz gniewu, strachu, pychy, zazdrości, ciągłej negatywności i hałasu świata, zaczynamy myśleć, że samo życie stało się ciemne.
Ale problem nie polega na tym, że światło Chrystusa zniknęło. Problem polega na tym, że okno naszego serca potrzebuje trochę oczyszczenia.
Modlitwa je oczyszcza.
Skrucha je oczyszcza.
Przebaczenie je oczyszcza.
Miłość je oczyszcza.
Moi Przyjaciele, świat mówi nam, żebyśmy patrzyli wszędzie, tylko nie na Boga, ale Matka Kościół uczy nas, byśmy oczyszczali okno duszy, abyśmy mogli zobaczyć Światło, które było tam od zawsze.
Słońce nigdy nie przestało świecić i nigdy nie przestanie. Światło Chrystusa nigdy nie przygasło. Od czasu do czasu musimy po prostu zatrzymać się i zadać sobie pytanie, czy okna naszej duszy nie zostały pokryte ciężkim kurzem wszelkich kłopotów, zmagań i niepotrzebnego stresu.
Bo kiedy okno jest czyste, odkrywamy, że Światło było tam od zawsze.
Niech Dobry Bóg oświeci nasze serca, kroki i umysły.
archimandryta Avgoustinos Psomas (tłum. Gabriel Szymczak)
za: Kimisis Tis Theotokou Greek Orthodox Church, Holmdel
fotografia: vicky_chuchmii /orthphoto.net/