Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Chrystus zmartwychwstał!
o. Theodore Stylianopoulos (tłum. Gabriel Szymczak), 15 kwietnia 2026
Jako wydarzenie historyczne, Zmartwychwstanie Chrystusa, wraz z Jego śmiercią na krzyżu, urzeczywistniło odnowienie i wypełnienie żydowskiej Paschy. Pierwotnie Pascha oznaczała święto wyzwolenia ludu Bożego z niewoli w Egipcie. Gdy Izraelici przygotowywali się do wyjścia z Egiptu, Bóg nakazał im zabić baranka i oznaczyć odrzwia każdego domu jego krwią. Przybyły anioł Pański, widząc oznaczone odrzwia, „mijał” taki dom, strzegąc go i ruszał dalej, by wymierzyć straszliwą karę Egipcjanom (Wj 12).
W Nowym Testamencie Chrystus jest nazywany „Barankiem Bożym, który bierze grzechy świata” (J 1,29). Chrystus złożył samego siebie jako dobrowolną, czystą ofiarę dla odpuszczenia grzechów. Dzięki Jego śmierci ludzkość otrzymała nowe i o wiele większe wyzwolenie. Było to wyzwolenie od mocy grzechu i zła, osiągnięte, jak mówi Nowy Testament, „nie zniszczalnymi, srebrem lub złotem, ale bezcenną krwią, jako baranka niewinnego i nieskalanego, Chrystusa” (1 P 1, 18-19).
Ukrzyżowanie Jezusa nastąpiło około południa, w wigilię Paschy (J 19, 14), gdy w tym samym czasie rytualnie zabijano baranki paschalne w ramach przygotowań do Paschy. Chrystus umarł jako nowy baranek paschalny w imieniu całej ludzkości. On jest Nową Paschą - Nową Paschą dla całego świata! Jak ujął to św. Paweł: „jako nasza Pascha został ofiarowany Chrystus. Świętujmy więc nie ze starym kwasem zła i przewrotności, ale z przaśnikami szczerości i prawdy” (1 Kor 5, 7-8).
Zmartwychwstanie Pana jest najważniejszym aktem działania Boga w historii, absolutnie wyjątkowym. Umarł na krzyżu za nasze grzechy. Został pochowany w śmiertelnym ciele, które cierpiało z powodu ran, bólu i śmierci. Ale zmartwychwstał w innym ciele, ciele światła boskiej chwały, ciele świetlistym, niezniszczalnym i wiecznym. Nikt nigdy nie zmartwychwstał w ten sposób i nikt nigdy nie zmartwychwstanie, aż do powszechnego zmartwychwstania, aż do nadejścia „nowej przystani i nowej ziemi” (Ap 21,1).
Rozważając zmartwychwstanie Pana w swoich Pismach i naukach, Kościół głosi trzy wielkie prawdy. Po pierwsze, zmartwychwstanie jest wielkim „tak” Boga, potwierdzeniem osoby i misji Jezusa. Wielu sprzeciwiało się Mu, prześladowało Go, torturowało, upokarzało, a nawet zabijało. Bóg jednak uwielbił i wywyższył Jezusa ponad wszelkie moce (Flp 2, 9-11). Zmartwychwstanie jest wielkim Bożym „tak”, wielką pieczęcią Bożej aprobaty i potwierdzeniem prawdy o Jezusie: kim był, czego nauczał i co czynił. Zmartwychwstanie pokazało, że Jezus jest Panem boskiej chwały (1 Kor 2, 8), prawdziwym Synem Bożym, o godności i czci równej Ojcu i Duchowi Świętemu.
Po drugie, zmartwychwstanie Pana oznacza zwycięstwo nad mocami zła, siłami ciemności, grzechem, złem, zepsuciem, śmiercią i diabłem. Przez swoją śmierć Chrystus obdarzył świat odkupieniem i odpuszczeniem grzechów. Przez swoje zmartwychwstanie jest Zwycięzcą nad mocami zła! Pokonał moce śmierci. Zwyciężył diabła, pana Hadesu. Przed Chrystusem nawet Abraham, Mojżesz, Izajasz i wszyscy święci Starego Testamentu, choć sprawiedliwi i przyjaciele Boga, musieli po śmierci poddać się mocy Hadesu. Ale po Chrystusie wszyscy wierzący w Chrystusa, po śmierci nie muszą już iść do Hadesu, lecz idą prosto do Chrystusa w niebie.
Po trzecie, zmartwychwstanie Pana zapoczątkowało „nowe stworzenie”, nową erę łaski zmartwychwstania, odnowicielskiej mocy Ducha Świętego, danej światu przez Chrystusa. Jak powiedział św. Paweł: „Jeśli ktoś jest w Chrystusie, to jest nowym stworzeniem” (2 Kor 5, 17). To nowe stworzenie to prawdziwa era mesjańska, era Zmartwychwstałego Chrystusa, który panuje nad wszystkim jako Król Królów i Pan Panów (Ap 19, 16). Będzie On panował, jak mówi Pismo Święte, „aż położy wszystkich swoich nieprzyjaciół pod swoje stopy”. Potem nastąpi „koniec, kiedy przekaże Królestwo Bogu i Ojcu” (1 Kor 15, 24). Wtedy „nowe niebo” i „nowa ziemia” zostaną objawione przez Boga.
Wszyscy ludzie są powołani do udziału w nowym stworzeniu Chrystusa, pomimo ich słabości, ich upadków, ich grzechów. Pamiętajcie, że uczniowie Jezusa byli słabi, powolni w zrozumieniu i brakowało im odwagi. Rozproszyli się w godzinie kryzysu. Ale po zmartwychwstaniu Pana i darze Ducha Świętego stali się lwami wiary, gotowymi głosić Chrystusa z narażeniem się na prześladowania i śmierć, jak pierwszy męczennik, św. Stefan diakon (Dz 7, 55-60).
Przyjąwszy symboliczny płomień Paschy wraz z naszymi świecami, przyjmijmy również płomień łaski Zmartwychwstałego Chrystusa do naszych serc, abyśmy zostali oświeceni i przemienieni w naszym wnętrzu, i abyśmy dzielili się z innymi dobrą nowiną o odnowie, tak pilnie potrzebną w świecie. Tam, gdzie panuje nienawiść i przemoc, bądźmy miłością i dobrocią. Tam, gdzie panuje niesprawiedliwość i okrucieństwo, przynieśmy pojednanie i pokój. Tam, gdzie panuje gniew i strach, wnośmy współczucie i radość. Amen.
o. Theodore Stylianopoulos (tłum. Gabriel Szymczak)
za: skepseis.us
fotografia: Andreas.Ch /orthphoto.net/
W Nowym Testamencie Chrystus jest nazywany „Barankiem Bożym, który bierze grzechy świata” (J 1,29). Chrystus złożył samego siebie jako dobrowolną, czystą ofiarę dla odpuszczenia grzechów. Dzięki Jego śmierci ludzkość otrzymała nowe i o wiele większe wyzwolenie. Było to wyzwolenie od mocy grzechu i zła, osiągnięte, jak mówi Nowy Testament, „nie zniszczalnymi, srebrem lub złotem, ale bezcenną krwią, jako baranka niewinnego i nieskalanego, Chrystusa” (1 P 1, 18-19).
Ukrzyżowanie Jezusa nastąpiło około południa, w wigilię Paschy (J 19, 14), gdy w tym samym czasie rytualnie zabijano baranki paschalne w ramach przygotowań do Paschy. Chrystus umarł jako nowy baranek paschalny w imieniu całej ludzkości. On jest Nową Paschą - Nową Paschą dla całego świata! Jak ujął to św. Paweł: „jako nasza Pascha został ofiarowany Chrystus. Świętujmy więc nie ze starym kwasem zła i przewrotności, ale z przaśnikami szczerości i prawdy” (1 Kor 5, 7-8).
Zmartwychwstanie Pana jest najważniejszym aktem działania Boga w historii, absolutnie wyjątkowym. Umarł na krzyżu za nasze grzechy. Został pochowany w śmiertelnym ciele, które cierpiało z powodu ran, bólu i śmierci. Ale zmartwychwstał w innym ciele, ciele światła boskiej chwały, ciele świetlistym, niezniszczalnym i wiecznym. Nikt nigdy nie zmartwychwstał w ten sposób i nikt nigdy nie zmartwychwstanie, aż do powszechnego zmartwychwstania, aż do nadejścia „nowej przystani i nowej ziemi” (Ap 21,1).
Rozważając zmartwychwstanie Pana w swoich Pismach i naukach, Kościół głosi trzy wielkie prawdy. Po pierwsze, zmartwychwstanie jest wielkim „tak” Boga, potwierdzeniem osoby i misji Jezusa. Wielu sprzeciwiało się Mu, prześladowało Go, torturowało, upokarzało, a nawet zabijało. Bóg jednak uwielbił i wywyższył Jezusa ponad wszelkie moce (Flp 2, 9-11). Zmartwychwstanie jest wielkim Bożym „tak”, wielką pieczęcią Bożej aprobaty i potwierdzeniem prawdy o Jezusie: kim był, czego nauczał i co czynił. Zmartwychwstanie pokazało, że Jezus jest Panem boskiej chwały (1 Kor 2, 8), prawdziwym Synem Bożym, o godności i czci równej Ojcu i Duchowi Świętemu.
Po drugie, zmartwychwstanie Pana oznacza zwycięstwo nad mocami zła, siłami ciemności, grzechem, złem, zepsuciem, śmiercią i diabłem. Przez swoją śmierć Chrystus obdarzył świat odkupieniem i odpuszczeniem grzechów. Przez swoje zmartwychwstanie jest Zwycięzcą nad mocami zła! Pokonał moce śmierci. Zwyciężył diabła, pana Hadesu. Przed Chrystusem nawet Abraham, Mojżesz, Izajasz i wszyscy święci Starego Testamentu, choć sprawiedliwi i przyjaciele Boga, musieli po śmierci poddać się mocy Hadesu. Ale po Chrystusie wszyscy wierzący w Chrystusa, po śmierci nie muszą już iść do Hadesu, lecz idą prosto do Chrystusa w niebie.
Po trzecie, zmartwychwstanie Pana zapoczątkowało „nowe stworzenie”, nową erę łaski zmartwychwstania, odnowicielskiej mocy Ducha Świętego, danej światu przez Chrystusa. Jak powiedział św. Paweł: „Jeśli ktoś jest w Chrystusie, to jest nowym stworzeniem” (2 Kor 5, 17). To nowe stworzenie to prawdziwa era mesjańska, era Zmartwychwstałego Chrystusa, który panuje nad wszystkim jako Król Królów i Pan Panów (Ap 19, 16). Będzie On panował, jak mówi Pismo Święte, „aż położy wszystkich swoich nieprzyjaciół pod swoje stopy”. Potem nastąpi „koniec, kiedy przekaże Królestwo Bogu i Ojcu” (1 Kor 15, 24). Wtedy „nowe niebo” i „nowa ziemia” zostaną objawione przez Boga.
Wszyscy ludzie są powołani do udziału w nowym stworzeniu Chrystusa, pomimo ich słabości, ich upadków, ich grzechów. Pamiętajcie, że uczniowie Jezusa byli słabi, powolni w zrozumieniu i brakowało im odwagi. Rozproszyli się w godzinie kryzysu. Ale po zmartwychwstaniu Pana i darze Ducha Świętego stali się lwami wiary, gotowymi głosić Chrystusa z narażeniem się na prześladowania i śmierć, jak pierwszy męczennik, św. Stefan diakon (Dz 7, 55-60).
Przyjąwszy symboliczny płomień Paschy wraz z naszymi świecami, przyjmijmy również płomień łaski Zmartwychwstałego Chrystusa do naszych serc, abyśmy zostali oświeceni i przemienieni w naszym wnętrzu, i abyśmy dzielili się z innymi dobrą nowiną o odnowie, tak pilnie potrzebną w świecie. Tam, gdzie panuje nienawiść i przemoc, bądźmy miłością i dobrocią. Tam, gdzie panuje niesprawiedliwość i okrucieństwo, przynieśmy pojednanie i pokój. Tam, gdzie panuje gniew i strach, wnośmy współczucie i radość. Amen.
o. Theodore Stylianopoulos (tłum. Gabriel Szymczak)
za: skepseis.us
fotografia: Andreas.Ch /orthphoto.net/