Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Słowo na święto Przemienienia Pańskiego
metropolita Antoni (Bloom), tłum. Michał Diemianiuk, 19 sierpnia 2024
19 sierpnia 1973 roku
Święto Przemienienia otwiera przed nami chwałę stworzenia stworzonego przez Boga. Nie tylko Chrystus ukazał się w chwale Ojcowskiej, w Swojej Boskiej chwale, w tym dniu przed Swoimi uczniami: Ewangelia nam mówi, że Boskie światło wylewało się z Jego fizycznego ciała i z tych szat, które Go okrywały, wylewało się na wszystko, co otaczało Chrystusa.
Tutaj widzimy coś, co skrycie już ukazywało się nam we Wcieleniu Chrystusa. Nie możemy bez zdumienia myśleć o Wcieleniu: jak okazało się możliwe, że ludzkie ciało, materia tego świata, zebrana w ciele Chrystusa, mogła nie tylko być miejscem zamieszkania Żywego Boga – jak bywa, na przykład, świątynia – ale zjednoczyła się z Bóstwem tak, że i ciało przeniknięte jest Boskością i zasiada teraz po prawicy Boga i Ojca w wiecznej chwale? Tutaj tajemniczo objawia się nam cała wielkość, całe znaczenie nie tylko człowieka, ale samego materialnego świata i nieopisywalnych jego możliwości – nie tylko ziemskich i doczesnych, ale i wiecznych, Boskich.
I w dzień Przemienienia Pańskiego widzimy, jakim światłem powołany jest zajaśnieć ten nasz materialny świat, jaką chwałą on jest powołany jaśnieć w Królestwie Bożym, w wieczności Pańskiej… I jeśli uważnie, na poważnie przyjmujemy to, co nam tu objawiono, powinniśmy zmienić w najgłębszy sposób nasze odniesienie do wszystkiego widocznego, do wszystkiego namacalnego; nie tylko do ludzkości, nie tylko do człowieka, ale i do samego ciała jego; i nie tylko do ludzkiego ciała, ale i do wszystkiego, co cieleśnie dookoła nas jest odczuwalne, namacalne, widzialne… Wszystko jest powołane, aby stać się miejscem zamieszkania łaski Pańskiej, wszystko powołane jest kiedyś, na koniec czasów, być włączone w tę chwałę i zajaśnieć tą chwałą.
I nam, ludziom, dano to wiedzieć, nam ludziom, dano nie tylko to wiedzieć, ale i być współpracownikami Bożymi w uświęcaniu tego stworzenia, które Pan stworzył… Dokonujemy poświęcenia plonów, poświęcenia wody, poświęcenia chlebów, dokonujemy uświęcenia chleba i wina w Ciało i Krew Pana; w obrębie cerkwi to początek cudu Przemienienia i Objawienia Bożego; wiarą ludzką oddziela się materię tego świata, którą ludzka niewiara i zdrada oddała zniszczeniu, śmierci i unicestwieniu. Naszą wiarą oddziela się ona [materia] od tego zniszczenia i śmierci, przekazuje na własność Bogu, i przez Boga jest przyjmowana, i w Bogu już teraz, początkowo, zaiste staje się nowym stworzeniem.
Ale to powinno rozprzestrzeniać się daleko poza mury świątyni: wszystko bez wyjątku, co jest pod władzą człowieka, może być przezeń uświęcone; wszystko, nad czym pracujemy, do czego dotykamy, wszystkie przedmioty życia – wszystko może stać się częścią Królestwa Bożego, jeśli to Królestwo Boże będzie wewnątrz nas i będzie, jak blask Chrystusa, rozprzestrzeniać się na wszystko, czego dotykamy...
Pomyślmy o tym; nie jesteśmy powołani, aby podporządkować naturę, jesteśmy powołani, aby ją oswobodzić z niewoli zniszczenia i śmierci i grzechu, oswobodzić i przywrócić do harmonii z Królestwem Bożym. I dlatego zacznijmy przemyślnie, pobożnie odnosić się do tego wszystkiego stworzonego, do widzianego przez nas świata, i bądźmy w nim współpracownikami Chrystusa, żeby świat osiągnął swoją chwałę i żeby dzięki nam całe stworzenie weszło do radości Pańskiej. Amen.
autor: metropolita suroski Antoni (Bloom)
tłumaczenie: Michał Diemianiuk
za: azbyka.ru
fotografia: Piotr Sterlingow
Święto Przemienienia otwiera przed nami chwałę stworzenia stworzonego przez Boga. Nie tylko Chrystus ukazał się w chwale Ojcowskiej, w Swojej Boskiej chwale, w tym dniu przed Swoimi uczniami: Ewangelia nam mówi, że Boskie światło wylewało się z Jego fizycznego ciała i z tych szat, które Go okrywały, wylewało się na wszystko, co otaczało Chrystusa.
Tutaj widzimy coś, co skrycie już ukazywało się nam we Wcieleniu Chrystusa. Nie możemy bez zdumienia myśleć o Wcieleniu: jak okazało się możliwe, że ludzkie ciało, materia tego świata, zebrana w ciele Chrystusa, mogła nie tylko być miejscem zamieszkania Żywego Boga – jak bywa, na przykład, świątynia – ale zjednoczyła się z Bóstwem tak, że i ciało przeniknięte jest Boskością i zasiada teraz po prawicy Boga i Ojca w wiecznej chwale? Tutaj tajemniczo objawia się nam cała wielkość, całe znaczenie nie tylko człowieka, ale samego materialnego świata i nieopisywalnych jego możliwości – nie tylko ziemskich i doczesnych, ale i wiecznych, Boskich.
I w dzień Przemienienia Pańskiego widzimy, jakim światłem powołany jest zajaśnieć ten nasz materialny świat, jaką chwałą on jest powołany jaśnieć w Królestwie Bożym, w wieczności Pańskiej… I jeśli uważnie, na poważnie przyjmujemy to, co nam tu objawiono, powinniśmy zmienić w najgłębszy sposób nasze odniesienie do wszystkiego widocznego, do wszystkiego namacalnego; nie tylko do ludzkości, nie tylko do człowieka, ale i do samego ciała jego; i nie tylko do ludzkiego ciała, ale i do wszystkiego, co cieleśnie dookoła nas jest odczuwalne, namacalne, widzialne… Wszystko jest powołane, aby stać się miejscem zamieszkania łaski Pańskiej, wszystko powołane jest kiedyś, na koniec czasów, być włączone w tę chwałę i zajaśnieć tą chwałą.
I nam, ludziom, dano to wiedzieć, nam ludziom, dano nie tylko to wiedzieć, ale i być współpracownikami Bożymi w uświęcaniu tego stworzenia, które Pan stworzył… Dokonujemy poświęcenia plonów, poświęcenia wody, poświęcenia chlebów, dokonujemy uświęcenia chleba i wina w Ciało i Krew Pana; w obrębie cerkwi to początek cudu Przemienienia i Objawienia Bożego; wiarą ludzką oddziela się materię tego świata, którą ludzka niewiara i zdrada oddała zniszczeniu, śmierci i unicestwieniu. Naszą wiarą oddziela się ona [materia] od tego zniszczenia i śmierci, przekazuje na własność Bogu, i przez Boga jest przyjmowana, i w Bogu już teraz, początkowo, zaiste staje się nowym stworzeniem.
Ale to powinno rozprzestrzeniać się daleko poza mury świątyni: wszystko bez wyjątku, co jest pod władzą człowieka, może być przezeń uświęcone; wszystko, nad czym pracujemy, do czego dotykamy, wszystkie przedmioty życia – wszystko może stać się częścią Królestwa Bożego, jeśli to Królestwo Boże będzie wewnątrz nas i będzie, jak blask Chrystusa, rozprzestrzeniać się na wszystko, czego dotykamy...
Pomyślmy o tym; nie jesteśmy powołani, aby podporządkować naturę, jesteśmy powołani, aby ją oswobodzić z niewoli zniszczenia i śmierci i grzechu, oswobodzić i przywrócić do harmonii z Królestwem Bożym. I dlatego zacznijmy przemyślnie, pobożnie odnosić się do tego wszystkiego stworzonego, do widzianego przez nas świata, i bądźmy w nim współpracownikami Chrystusa, żeby świat osiągnął swoją chwałę i żeby dzięki nam całe stworzenie weszło do radości Pańskiej. Amen.
autor: metropolita suroski Antoni (Bloom)
tłumaczenie: Michał Diemianiuk
za: azbyka.ru
fotografia: Piotr Sterlingow