Zostań przyjacielem cerkiew.pl
2 minuty z Ojcami: Miłość do Boga
05 marca 2026
Święty Izaak Syryjczyk pisał:
Fragment pochodzi z książki: Św. Izaak z Niniwy, Gramatyka życia duchowego, tłum. i red. ks. Jan Słomka, Wydawnictwo M, Kraków 2010, s. 32-33.
Wybór tekstu: Jakub Oniszczuk
Miłość do Boga nie jest drżeniem nieuporządkowanym i bez rozeznania ani też nie rozpala się w człowieku dzięki wiedzy książkowej. Jeżeli człowiek chce kochać Boga, nie jest w stanie osiągnąć tego drogą wiedzy, jaką zdobywa się przez czytanie książek.
Trzeba rozbudzać w intelekcie wzniosłe wspomnienie Boga, mieć w sobie bojaźń odmienną od lęku niewolnika czy małego dziecka oraz przez praktykę cnót i adorację dobra wznosić się ku górze. Oczywiście należy powstrzymywać się od tego, co jest zabronione przez prawo, ale nie wolno człowieka zmuszać i przez to pobudzać do walki i do wściekłości.
Człowiek nie może kochać Boga, przestrzegając obyczajów i trwając w przebiegłości światowej ani nawet zachowując reguły i wskazania odnoszące się do miłości. Ponieważ z prawa rodzi się lęk, a nie miłość.
Jeżeli człowiek nie otrzymuje od Ducha objawień, nie odnawia poruszeń swojej duszy dzięki mądrości Bożej, która przewyższa ten świat, i nie odczuwa w sobie nieskończoności Boga, to nie może zbliżać się i smakować wzniosłej miłości. Tak jak ten, kto nie pije wina, nie upija się od samego patrzenia na jego barwę, tak ten, kto w głębi swojego wnętrza nie jest porwany przez zachwycenie z poznawania wielkości Boga, nie jest w stanie upoić się Jego miłością.
Przede wszystkim winniśmy wiedzieć, że istnieją rozmaite formy życia chrześcijańskiego, a w nich wiele różnych dróg prowadzących do poznania Pana naszego, Chrystusa. Tych dróg jest wiele z powodu słabości natury ludzkiej i różnorodności sposobów patrzenia.
[…]
I tak każdy człowiek, według jego miłości do naszego Pana, według miary swojej praktyki przestrzegania Jego przykazań, otrzyma Jego zapłatę i Jego dobra.
Trzeba rozbudzać w intelekcie wzniosłe wspomnienie Boga, mieć w sobie bojaźń odmienną od lęku niewolnika czy małego dziecka oraz przez praktykę cnót i adorację dobra wznosić się ku górze. Oczywiście należy powstrzymywać się od tego, co jest zabronione przez prawo, ale nie wolno człowieka zmuszać i przez to pobudzać do walki i do wściekłości.
Człowiek nie może kochać Boga, przestrzegając obyczajów i trwając w przebiegłości światowej ani nawet zachowując reguły i wskazania odnoszące się do miłości. Ponieważ z prawa rodzi się lęk, a nie miłość.
Jeżeli człowiek nie otrzymuje od Ducha objawień, nie odnawia poruszeń swojej duszy dzięki mądrości Bożej, która przewyższa ten świat, i nie odczuwa w sobie nieskończoności Boga, to nie może zbliżać się i smakować wzniosłej miłości. Tak jak ten, kto nie pije wina, nie upija się od samego patrzenia na jego barwę, tak ten, kto w głębi swojego wnętrza nie jest porwany przez zachwycenie z poznawania wielkości Boga, nie jest w stanie upoić się Jego miłością.
Przede wszystkim winniśmy wiedzieć, że istnieją rozmaite formy życia chrześcijańskiego, a w nich wiele różnych dróg prowadzących do poznania Pana naszego, Chrystusa. Tych dróg jest wiele z powodu słabości natury ludzkiej i różnorodności sposobów patrzenia.
[…]
I tak każdy człowiek, według jego miłości do naszego Pana, według miary swojej praktyki przestrzegania Jego przykazań, otrzyma Jego zapłatę i Jego dobra.
Fragment pochodzi z książki: Św. Izaak z Niniwy, Gramatyka życia duchowego, tłum. i red. ks. Jan Słomka, Wydawnictwo M, Kraków 2010, s. 32-33.
Wybór tekstu: Jakub Oniszczuk