Zostań przyjacielem cerkiew.pl
2 minuty z Ojcami: ogień oczyszczający
16 grudnia 2025
Święty Grzegorz Dialog uczył:
Fragment pochodzi z książki: Grzegorz Wielki, Dialogi, przek. Ewa Czerny i Anna Świderkówna, Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC, Kraków 2000, s. 341-343.
Wybór tekstu: Jakub Oniszczuk
W Ewangelii Pan mówi: Chodźcie, dopóki macie światłość (J 12,35). Przez Proroka zaś mówi: Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w domu zbawienia przyjdę ci z pomocą (por. Iz 49,8). Wyjaśniając to, Apostoł Paweł mówi: Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia (2 Kor 6,2).
Salomon również mówi: Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności, ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w szeolu, do którego ty zdążasz (Koh 9,10). A Dawid dodaje: Bo Jego łaska trwa na wieki (Ps 117,1).
Z tych wypowiedzi wynika, że jakim ktoś stąd odejdzie, takim stanie na sądzie. Należy jednak wierzyć, że istnieje ogień oczyszczający z grzechów lekkich jeszcze przed sądem, ponieważ Prawda mówi: Jeśli ktoś zbluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym (Mt 12,22; Mk 3,29). Z tego zdania możemy zrozumieć, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre w przyszłym. Jasne, że zaprzeczenie jednego dotyczy również drugiego.
Należy jednak wierzyć, że dotyczy to drobnych przewinień, jak stałe niepotrzebne rozmowy, nieumiarkowany śmiech, zbytnia troska o sprawy materialne – tej z trudem tylko mogą uniknąć nawet ci, którzy dobrze umieją wystrzegać się grzechu – lub grzech nieświadomości w sprawach mało ważnych. Wszystkie one obciążają duszę po śmierci, jeśli w tym życiu nie zostały odpuszczone.
Gdy Paweł mówi, że Chrystus jest jedynym fundamentem, dodaje: I jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamienie, z drzewa z trawy lub ze słomy, tak też jawne się stanie dzieło każdego, okaże się bowiem w ogniu, jak je wypróbuje. Ten, którego budowla wzniesiona na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień (por. 1 Kor 3,11-15). Można sądzić, że chodzi tu o ogień cierpień, jakim podlegamy w tym życiu. Jeśli jednak przyjmiemy, że chodzi o ogień przeszłego oczyszczenia, trzeba dobrze się zastanowić, że według Pawła może być zbawiony przez ogień nie ten, kto na fundamencie budował z żelaza, miedzi lub ołowiu, czy popełniał grzechy ciężkie, twardsze i nie podlegające odpuszczeniu, lecz z drzewa, siana lub słomy, czyli popełniał grzechy małe i bardzo lekkie, które ogień łatwo pochłonie.
Trzeba jednak wiedzieć, że na tamtym świecie nie otrzyma on odpuszczenia swych nawet najmniejszych grzechów, jeśli nie zasłużył na to jeszcze w tym życiu, pełniąc dobre czyny.
Salomon również mówi: Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności, ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w szeolu, do którego ty zdążasz (Koh 9,10). A Dawid dodaje: Bo Jego łaska trwa na wieki (Ps 117,1).
Z tych wypowiedzi wynika, że jakim ktoś stąd odejdzie, takim stanie na sądzie. Należy jednak wierzyć, że istnieje ogień oczyszczający z grzechów lekkich jeszcze przed sądem, ponieważ Prawda mówi: Jeśli ktoś zbluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym (Mt 12,22; Mk 3,29). Z tego zdania możemy zrozumieć, że niektóre winy mogą być odpuszczone w tym życiu, a niektóre w przyszłym. Jasne, że zaprzeczenie jednego dotyczy również drugiego.
Należy jednak wierzyć, że dotyczy to drobnych przewinień, jak stałe niepotrzebne rozmowy, nieumiarkowany śmiech, zbytnia troska o sprawy materialne – tej z trudem tylko mogą uniknąć nawet ci, którzy dobrze umieją wystrzegać się grzechu – lub grzech nieświadomości w sprawach mało ważnych. Wszystkie one obciążają duszę po śmierci, jeśli w tym życiu nie zostały odpuszczone.
Gdy Paweł mówi, że Chrystus jest jedynym fundamentem, dodaje: I jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamienie, z drzewa z trawy lub ze słomy, tak też jawne się stanie dzieło każdego, okaże się bowiem w ogniu, jak je wypróbuje. Ten, którego budowla wzniesiona na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień (por. 1 Kor 3,11-15). Można sądzić, że chodzi tu o ogień cierpień, jakim podlegamy w tym życiu. Jeśli jednak przyjmiemy, że chodzi o ogień przeszłego oczyszczenia, trzeba dobrze się zastanowić, że według Pawła może być zbawiony przez ogień nie ten, kto na fundamencie budował z żelaza, miedzi lub ołowiu, czy popełniał grzechy ciężkie, twardsze i nie podlegające odpuszczeniu, lecz z drzewa, siana lub słomy, czyli popełniał grzechy małe i bardzo lekkie, które ogień łatwo pochłonie.
Trzeba jednak wiedzieć, że na tamtym świecie nie otrzyma on odpuszczenia swych nawet najmniejszych grzechów, jeśli nie zasłużył na to jeszcze w tym życiu, pełniąc dobre czyny.
Fragment pochodzi z książki: Grzegorz Wielki, Dialogi, przek. Ewa Czerny i Anna Świderkówna, Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC, Kraków 2000, s. 341-343.
Wybór tekstu: Jakub Oniszczuk