publicystyka: 7% "Drabiny do raju". Wybrane cytaty - część IV
kuchnia muzyka sklep
polska świat
publicystyka pytania i odpowiedzi archiwum
ogłoszenia wydarzenia fotogalerie
redakcja wesprzyj nas kontakt

7% "Drabiny do raju". Wybrane cytaty - część IV

św. mnich Jan Klimak, tłum. M. Diemianiuk, 11 kwietnia 2024

wstęp i część I - tutaj
część II - tutaj
część III - tutaj

* * *


Słowo 17. O nieposiadaniu


1. Nieposiadanie jest odrzuceniem ziemskich trosk, brakiem troski o życie.

6. Ten, kto skosztował wyższych dóbr, łatwo gardzi ziemskimi, zaś ten, kto nie skosztował tych pierwszych, cieszy się z posiadania ostatnich.

8. O mnisi, nie bądźmi mniej wierni od ptaków, które nie troszczą się i nie zbierają.

10. Fale nie zostawiają morza, a miłującego pieniądzie nie pozostawiają gniew i boleść.

14. Umiłowanie pieniądza jest i nazywa się korzeniem wszelkiego zła (1 Tm 6, 10), i rzeczywiście jest takie, bowiem wywołuje nienawiść, kradzieże, zawiść, rozłąkę, wrogość, smutki, pamiętliwość zła, okrucieństwo i zabójstwa.

* * *

Słowo 18. O nieodczuwaniu


4. Widziałem wielu takich ludzi, którzy słuchając słowa o śmierci i Sądzie Ostatecznym, wylewali łzy, a potem, kiedy łzy jeszcze były w ich oczach, gorliwie spieszyli na ucztę.

* * *

Słowo 18. O śnie, o modlitwie i śpiewie psalmów w zgromadzeniu braci


8. Nikt nie powinien podczas modlitwy zajmować się rękodziełem, w szczególności pracą.

* * *

Słowo 20. O czuwaniu cielesnym: jak my poprzez nie osiągamy [czuwanie] duchowe i jak powinno ono się odbywać.

3. Czujne oko oczyszcza umysł, a długi sen zatwardza duszę.

4. Czujny mnich jest wrogiem nierządu, senny zaś jest jego przyjacielem

15. Podczas modlitwy duch senności podpowiada, aby wziąć się za rękodzieło, bowiem inaczej nie może zgubić modlitwy czuwających.

20. Od częstego śpiewania psalmów podczas stania na czuwaniu bywa to, że i podczas snu przychodzą na myśl słowa psalmów. Czasami zaś się zdarza, że i biesy podają je naszej wyobraźni, żeby doprowadzić nas do pychy.

* * *

Słowo 21. O małodusznej bojaźni albo strachliwości


2. Bojaźliwość jest młodzieńczą cechą w starej, pyszałkowatej duszy.

6. Wszyscy bojaźliwi mają próżną chwałę, ale nie wszyscy bojący się mają pokorną mądrość, bowiem zdarza się, że i rozbójnicy, i hieny cmentarne nie boją się.

7. Bij przeciwników imieniem Jezusowym, bowiem nie ma silniejszego oręża ani na niebie, ani na ziemi.

11. Kto stał się sługą Pana, ten boi się tylko swego Władcy, a w kim nie ma bojaźni Pańskiej, ten często boi się i swojego cienia.

* * *

Słowo 22. O różnorodnej próżnej chwale


5. Próżna chwała raduje się wszystkimi cnotami. Chwalę się, kiedy poszczę, ale kiedy naruszam post, żeby ukryć przed ludźmi swoją wstrzemięźliwość, znowu chwalę się, uważając się za mądrego.

6. Chwalący się człowiek oddaje cześć idolom, chociaż i nazywa się wierzącym. On myśli, że czci Boga, ale w rzeczy samej oddaje cześć nie Bogu, a ludziom.

17. Nie ten pokazuje pokorną mądrość, kto osądza sam siebie (bowiem kto nie ścierpi nagany od siebie samego?), ale ten, kto będąc karconym przez innego, nie umniejszy wobec niego miłości.

20. Kiedy bies próżnej chwały widzi, że niektórzy osiągnęli choćby trochę pokojowego nastroju, to wówczas pobudza ich, aby odeszli z pustyni do świata i mówi: „Idź na zbawienie ginących dusz”.

28. Mnich, który stał się sługą próżnej chwały, prowadzi podwójne życie, z zewnątrz przebywając w monasterze, a umysłem i myślami w świecie.

38. Często Pan chwalących się uzdrawia od próżnej chwały zdarzającą się hańbą.

42. Kiedy chwalący nas albo, lepiej mówiąc, oszuści zaczną chwalić nas, wtedy pospieszmy, aby wspomnieć mnóstwo naszych nieprawości i ujrzymy, że zaprawdę niegodni jesteśmy tego, co mówią albo robią ku czci naszej.

* * *

Słowo 23. O szalonej pysze


4. Gdzie zdarzył się grzeszny upadek, tam wcześniej zamieszkała pycha.

7. Mnich wysokiego serca nie może mieć posłuszeństwa.

11. Odrzucający krytykę obnaża namiętność, a kto ją przyjmuje, ten uwalnia się z jej pęt.

16. Skrajnym szaleństwem jest być dumnym z Bożych darów.

31. Dumny jest podobny do jabłka, zgniłego wewnątrz, a z zewnątrz błyszczącego pięknem.

37. Kto jest zniewolony pychą, temu potrzebna jest pomoc Samego Boga, bowiem daremne jest dla takiego zbawienie ludzkie.

39. Z plugawej pychy rodzi się niewypowiedziane bluźnierstwo.

* * *

Słowo 24. O łagodności, prostocie i braku złości, które nie pochodzą z natury, ale nabywane są staraniem i trudami, i o obłudzie


25. Kto nie ma prostoty, ten nie może kiedykolwiek ujrzeć pokory.

26. Obłudnik jest fałszywym jasnowidzem, który myśli, że ze słów może rozumieć myśl innych, i z zewnętrznych postępków – stan serca.

33. Często upadek naprawiał obłudników, mimowolnie darując im zbawienie i brak złości.


Materiał przygotował Anton Pospiełow
Autor: święty mnich Jan Klimak
Tłumaczenie: Michał Diemianiuk
za: pravoslavie.ru

fotografia: alik /orthphoto.net/