publicystyka: 2 minuty z Ojcami: Nieśmiertelność duszy

2 minuty z Ojcami: Nieśmiertelność duszy

27 lutego 2024

Jednym z podstawowych dogmatów chrześcijańskich jest wiara w nieśmiertelność duszy. Abba Mojżesz przestrzega nas, byśmy jeszcze za życia zwrócili uwagę, co się z nami stanie po śmierci:

Każdy powinien już teraz wiedzieć, póki jeszcze przebywa w ciele, że pójdzie kiedyś do kraju i na służbę do tego, komu dotrzymywał towarzystwa i kogo czcił za życia. I niechaj nikt nie wątpi w to, że w wieczności będzie dzielił los z tym, kogo sługą i druhem chciał być już obecnie. Wszak Pan powiedział: Kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa (J 12,26). Tak bowiem, jak poddajemy się królestwu szatana, pobłażając namiętnościom, tak samo posiądziemy królestwo Boże przez wykonywanie cnót, czystość serca i wiedzę duchową.

Tam, gdzie jest królestwo Boże, tam niewątpliwie gości żywot wieczny; tam, gdzie jest królestwo diabła, tam musi być śmierć i piekło. Kto pozostaje w królestwie diabła, nie może chwalić Pana, jak zapewnia nas o tym Prorok: To nie umarli chwalą Pana, nikt z tych którzy zstępują do Szeolu (czyli do piekła grzechów), lecz my, powiada, (którzy żyjemy nie dla występków, nie dla tego świata, lecz jedynie dla Boga), błogosławmy Pana odtąd i aż na wieki (Ps 115[113 B],17n). Bo nikt po śmierci nie wspomni o Tobie: któż Cię wychwala w Szeolu (Ps 6,6)?

Nikt, żaden człowiek, chociażby i tysiąc razy nazywał siebie chrześcijaninem czy mnichem, nie wysławia Boga, jeśli grzeszy. Nikt też, kto zezwala na to, co Pan potępia, nie może mówić, że pamięta o Bogu, ani też nazywać się sługą Tego, którego przykazaniami gardzi w butnej zuchwałości. W takiej śmierci, na przykład, znajduje się wdowa, żyjąca w rozkoszach, o której mówi Apostoł: [Wdowa], która żyje rozpustnie, [za życia] umarła (1Tm 5,6).

Jest więc dużo takich, którzy, mimo życia ciała, umarli i pogrzebani, w piekle nie mogą chwalić Boga. Z drugiej jednak strony, są i tacy, którzy mimo iż cieleśnie umarli, duchem nieustannie Boga wysławiają, zgodnie ze słowami Pisma: Duchy i dusze sprawiedliwych, błogosławcie Pana! (Dn 3,86), oraz: Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! (Ps 150,6).

 

Fragment pochodzi z książki: Jan Kasjan, Rozmowy z Ojcami. Tom 1, Rozmowy I-X, przek. i oprac. ks. Arkadiusz Nocoń, Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC, Kraków 2007, s. 84-85.
Wstęp i wybór tekstu: Jakub Oniszczuk