Zostań przyjacielem cerkiew.pl
2 minuty z Ojcami: pozorna cnota
27 marca 2025
Abba Daniel uczył:
Pycha jest w swej istocie zawsze ta sama, choć występuje w dwóch różnych odmianach: pierwsza stale udaje surowość i powagę, druga oddaje się nieokiełzanej wolności, niedorzecznym śmiechom i wybrykom.
Pierwsza lubuje się w małomówności, druga gardzi tego typu umartwieniem i nie wstydzi się zabierać głosu nawet w sprawach błahych i niestosownych, obawiając się tylko tego, aby na tle innych nie okazać się w czymś gorsza lub mniej wykształcona.
Pierwsza, w swej zarozumiałości ubiega się o stan duchowny, druga gardzi nim, uważając go za niewłaściwy i nieodpowiedni do godności, które piastowała wcześniej, lub do zasług życia czy urodzenia.
Który z tych rodzajów pychy jest gorszy, niech każdy sam osądzi i rozważy.
Nieposłuszeństwo jednak zawsze jest to samo, niezależnie czy ktoś naruszył polecenie przełożonego z powodu gorliwości, czy z powodu lenistwa. Taka sama wynika też szkoda, czy ktoś naruszył porządek klasztoru z powodu snu, czy z powodu czuwania, czy przekroczył polecenie opata z powodu lektury, czy z powodu odpoczynku. Tak samo również grzeszy pychą, kto nie udzielił gościny bratu, bo akurat podejmował post, jak ten, kto zajęty był spożywaniem posiłku. Pamiętajmy jednak, że wady, które powstają pod pozorem cnoty i okryte są płaszczem pobożności, daleko bardziej są niebezpieczne i trudne do wyleczenia niż te, których źródłem jest przyjemność cielesna. Te ostatnie bowiem, podobnie jak widoczne wszystkim choroby, łatwo dają się rozpoznać i uleczyć; te natomiast, które noszą znamiona pozornej cnoty, pozostają bez opieki, każdy więc, kto im ulega, choruje znacznie niebezpieczniej i mniejsze ma szanse na wyleczenie.
Pierwsza lubuje się w małomówności, druga gardzi tego typu umartwieniem i nie wstydzi się zabierać głosu nawet w sprawach błahych i niestosownych, obawiając się tylko tego, aby na tle innych nie okazać się w czymś gorsza lub mniej wykształcona.
Pierwsza, w swej zarozumiałości ubiega się o stan duchowny, druga gardzi nim, uważając go za niewłaściwy i nieodpowiedni do godności, które piastowała wcześniej, lub do zasług życia czy urodzenia.
Który z tych rodzajów pychy jest gorszy, niech każdy sam osądzi i rozważy.
Nieposłuszeństwo jednak zawsze jest to samo, niezależnie czy ktoś naruszył polecenie przełożonego z powodu gorliwości, czy z powodu lenistwa. Taka sama wynika też szkoda, czy ktoś naruszył porządek klasztoru z powodu snu, czy z powodu czuwania, czy przekroczył polecenie opata z powodu lektury, czy z powodu odpoczynku. Tak samo również grzeszy pychą, kto nie udzielił gościny bratu, bo akurat podejmował post, jak ten, kto zajęty był spożywaniem posiłku. Pamiętajmy jednak, że wady, które powstają pod pozorem cnoty i okryte są płaszczem pobożności, daleko bardziej są niebezpieczne i trudne do wyleczenia niż te, których źródłem jest przyjemność cielesna. Te ostatnie bowiem, podobnie jak widoczne wszystkim choroby, łatwo dają się rozpoznać i uleczyć; te natomiast, które noszą znamiona pozornej cnoty, pozostają bez opieki, każdy więc, kto im ulega, choruje znacznie niebezpieczniej i mniejsze ma szanse na wyleczenie.
Fragment pochodzi z książki: Jan Kasjan, Rozmowy z Ojcami. Tom 1, Rozmowy I-X, przek. i oprac. ks. Arkadiusz Nocoń, Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC, Kraków 2007, s. 198-199.
Wybór tekstu: Jakub Oniszczuk