Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Zmarł metropolita Meksyku Antoni (Chedraoui)
Dominika Kovačević, 14 czerwca 2017
Dzisiaj, 14 czerwca, zmarł antiocheński metropolita Meksyku, Wenezueli, Ameryki Centralnej i Karaibów Antoni (Chedraoui Tannous; wym. Szedrałi Tannus).
Władyka urodził się 17 stycznia 1932 roku w libańskim Trypolisie. Szkołę podstawową ukończył w rodzimym mieście, zaś jako liceum wybrał prawosławne seminarium w Balamand. W latach 1950-1952 studiował języki starożytne w greckim Koryncie. Po ukończeniu studiów, tego samego roku, został wyświęcony na diakona w Trypolisie.
Następnie wrócił do Grecji, by studiować teologię na Uniwersytecie Ateńskim, którą ukończył w 1958 roku. Wtedy przyjął chirotonię kapłańską i został podniesiony do rangi archimandryty. Był sekretarzem arcybiskupa Trypolisu Teodozjusza. Kiedy ten w listopadzie 1958 roku został wybrany na patriarchę antiocheńskiego, archimandrytę Antoniego mianowano igumenem monastery Bkaftin w Al-Kura. W tym czasie działał również w sądzie duchowym archidiecezji, a także był redaktorem naczelnym prawosławnego pisma Al-Haraka (pol. „Ruch”).
Piątego czerwca 1966 wyświęcony na biskupa, by zostać patriarchalnym wikariuszem w Meksyku, Wenezueli, Ameryce Centralnej i Karaibach. Trzydzieści lat później biskupstwo to podniesiono do rangi archidiecezji (metropolii).
Uważany za jednego z liderów zarówno diaspory libańskiej, jak i ogółem arabskiej w Meksyku. Jednak w swojej działalności arcypasterskiej nie zamknął się na ludność lokalną – przetłumaczono teksty nabożeństw na hiszpański, opracowano muzykę bizantyjsko-arabską tak, by przystosować ją do języka hiszpańskiego. Dzięki temu nabożeństwa w parafiach antiocheńskich w Ameryce Łacińskiej są sprawowane w językach hiszpańskim i angielskim, i niemałą liczbę wiernych stanowią Latynosi, którzy świadomie przyjęli Prawosławie. Ta postawa hierarchy spowodowała, że w 1994 roku władyce Antoniemu nadano obywatelstwo Meksyku.
Był ważną postacią religijną w Meksyku, przeprowadzono z nim wiele wywiadów telewizyjnych; wypowiadał się na tematy relacji prawosławno-katolickich i społeczne. Między innymi publicznie sprzeciwiał się małżeństwo homoseksualnym oraz posiadaniu broni przez tzw. „grupy samoobrony”, uważając, że ochrona należy do zadań władz państwowych, a broń łatwo może trafić w niepowołane ręce.
Na podstawie: antiochpatriarchate.org
Władyka urodził się 17 stycznia 1932 roku w libańskim Trypolisie. Szkołę podstawową ukończył w rodzimym mieście, zaś jako liceum wybrał prawosławne seminarium w Balamand. W latach 1950-1952 studiował języki starożytne w greckim Koryncie. Po ukończeniu studiów, tego samego roku, został wyświęcony na diakona w Trypolisie.
Następnie wrócił do Grecji, by studiować teologię na Uniwersytecie Ateńskim, którą ukończył w 1958 roku. Wtedy przyjął chirotonię kapłańską i został podniesiony do rangi archimandryty. Był sekretarzem arcybiskupa Trypolisu Teodozjusza. Kiedy ten w listopadzie 1958 roku został wybrany na patriarchę antiocheńskiego, archimandrytę Antoniego mianowano igumenem monastery Bkaftin w Al-Kura. W tym czasie działał również w sądzie duchowym archidiecezji, a także był redaktorem naczelnym prawosławnego pisma Al-Haraka (pol. „Ruch”).
Piątego czerwca 1966 wyświęcony na biskupa, by zostać patriarchalnym wikariuszem w Meksyku, Wenezueli, Ameryce Centralnej i Karaibach. Trzydzieści lat później biskupstwo to podniesiono do rangi archidiecezji (metropolii).
Uważany za jednego z liderów zarówno diaspory libańskiej, jak i ogółem arabskiej w Meksyku. Jednak w swojej działalności arcypasterskiej nie zamknął się na ludność lokalną – przetłumaczono teksty nabożeństw na hiszpański, opracowano muzykę bizantyjsko-arabską tak, by przystosować ją do języka hiszpańskiego. Dzięki temu nabożeństwa w parafiach antiocheńskich w Ameryce Łacińskiej są sprawowane w językach hiszpańskim i angielskim, i niemałą liczbę wiernych stanowią Latynosi, którzy świadomie przyjęli Prawosławie. Ta postawa hierarchy spowodowała, że w 1994 roku władyce Antoniemu nadano obywatelstwo Meksyku.
Był ważną postacią religijną w Meksyku, przeprowadzono z nim wiele wywiadów telewizyjnych; wypowiadał się na tematy relacji prawosławno-katolickich i społeczne. Między innymi publicznie sprzeciwiał się małżeństwo homoseksualnym oraz posiadaniu broni przez tzw. „grupy samoobrony”, uważając, że ochrona należy do zadań władz państwowych, a broń łatwo może trafić w niepowołane ręce.
Na podstawie: antiochpatriarchate.org
