Zmartwychwstanie Pana jest najważniejszym aktem działania Boga w historii, absolutnie wyjątkowym. Umarł na krzyżu za nasze grzechy. Został pochowany w śmiertelnym ciele, które cierpiało z powodu ran, bólu i śmierci. Ale zmartwychwstał w innym ciele, ciele światła boskiej chwały, ciele świetlistym, niezniszczalnym i wiecznym.

Radosne śpiewy, hymny i świąteczne pozdrowienia wybrzmiewały regularnie podczas tych wyjątkowych chwil liturgicznej celebracji.

Słowa paschalnego kanonu wprowadzają wiernych w samo serce prawosławnego przeżywania Paschy, w której objawia się zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią.

Pszenicą jestem Bożą, a zmielony zwierzęcymi zębami, okażę się czystym chlebem Chrystusa – św. Ignacy Antiocheński.

Czy te słowa – tak piękne, tak wzniosłe, piękniejsze i wznioślejsze niż cokolwiek na ziemi – nie są złudzeniem, nie są marzeniem?

Głoszenie Chrystusa Zmartwychwstałego nabiera dziś wyjątkowego znaczenia. Sens, a zarazem cel naszego życia wytycza właśnie Zmartwychwstały Pan. To On odkupił ludzkość z niewoli szatana i otworzył nam bramy Królestwa Niebios. Są one otwarte, jednak to my musimy chcieć przez nie wejść.

Po raz siedemnasty Cerkiew prawosławna w Polsce dostąpiła radości przyjęcia Świętego Ognia w naszej Ojczyźnie.

Święty Ogień zapłonął ok. 13:13 polskiego czasu!

Nie ma tygodnia tak bogatego w nabożeństwa, doświadczenia, modlitwy i refleksje jak Wielki Tydzień. Daje on duszy tak wiele... I tak wiele, najczęściej, odbiera sił...