Cóż to za radość – Ty zmartwychwstałeś! Aniołowie triumfują, ludzie radują się, słońce igra, a sam kosmos, lśniący pradawnymi gwiazdami, wydaje się inny, gdyż proces entropii został przerwany – wypadło ogniwo z łańcucha zniszczeń.

Kiedy stajemy przed Krzyżem Chrystusa lub klękamy przed nim i oddajemy mu cześć, czcimy również wszystko, co się w nim zawiera. Czcimy niewiarę ateistów, gniew i gorycz zranionych, wstyd tych, którzy nie śmią spojrzeć na siebie. Chrystus bowiem nie odsunął się od takich rzeczy.

Jeśli więc ktoś stanie się członkiem Chrystusa i będzie popełniał występki, czyni siebie całkowicie obcym głowie - św. Grzegorz z Nyssy.

Arcybiskup Paisjusz dokonał chirotesji lektorskiej Tomasza Bolecha.

Zmartwychwstanie Pana jest najważniejszym aktem działania Boga w historii, absolutnie wyjątkowym. Umarł na krzyżu za nasze grzechy. Został pochowany w śmiertelnym ciele, które cierpiało z powodu ran, bólu i śmierci. Ale zmartwychwstał w innym ciele, ciele światła boskiej chwały, ciele świetlistym, niezniszczalnym i wiecznym.

Radosne śpiewy, hymny i świąteczne pozdrowienia wybrzmiewały regularnie podczas tych wyjątkowych chwil liturgicznej celebracji.

Słowa paschalnego kanonu wprowadzają wiernych w samo serce prawosławnego przeżywania Paschy, w której objawia się zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią.

Pszenicą jestem Bożą, a zmielony zwierzęcymi zębami, okażę się czystym chlebem Chrystusa – św. Ignacy Antiocheński.

Czy te słowa – tak piękne, tak wzniosłe, piękniejsze i wznioślejsze niż cokolwiek na ziemi – nie są złudzeniem, nie są marzeniem?

Głoszenie Chrystusa Zmartwychwstałego nabiera dziś wyjątkowego znaczenia. Sens, a zarazem cel naszego życia wytycza właśnie Zmartwychwstały Pan. To On odkupił ludzkość z niewoli szatana i otworzył nam bramy Królestwa Niebios. Są one otwarte, jednak to my musimy chcieć przez nie wejść.