Być złowionym w sieci wiary to wielkie szczęście. Jezus Chrystus łowi nas bowiem za pośrednictwem apostołów nie po to, by nas unicestwić, ale po to, aby przenieść nas do innej przestrzeni, do życia wiecznego.

Łatwo jest uważać się za pokornego, gdy stoimy w świątyni, wokół pachnie kadzidłem, a bracia i siostry uśmiechają się do nas. Ale jaka jest wartość tej pokory, jeśli rozpada się ona pod wpływem jednego okrzyku na ulicy...

Wiara, którą mamy, nie oznacza, że Bóg nagradza nas prostą i łatwą ścieżką życia, że wszystko się nam udaje, że zawsze jesteśmy szczęśliwi, radośni. Nie wymusza też na nas sztucznego zadowolenia, którego fałsz świat odkryje. Ona daje nam jednak poczucie, że cokolwiek się dzieje, Bóg jest ponad tym.

Nie ma nic lepszego dla człowieka, jak znać swój stan i być świadomym swoich namiętności, aby je zwalczać i poddawać w niewolę władaniem swojej woli – św. Izaak Syryjczyk.

Kiedy modlę się przed ikoną Chrystusa, zauważam, że Jego spojrzenie nigdy się nie zmienia. Nie ukrywa się przed moim wstydem – ale każe mi zwrócić moje spojrzenie ku Niemu. Bez wstydu, bez bólu. W tych oczach można znaleźć raj!

Całość zwieńczyły życzenia długich lat życia, które kierowano do hierarchów, duchownych, ofiarodawców chełmskiej cerkwi oraz wszystkich obecnych w cerkwi wiernych i pielgrzymów.

Ci, którzy tylko udają, że są chrześcijanami, gdy pojawi się chwila namiętności, niszczą maskę umiarkowania, łagodności czy jakiejś innej cnoty - św. Grzegorz z Nyssy.

Nie ma już samotności, nie ma strachu i ciemności, Jestem z wami – mówi Chrystus – z wami teraz i na wieki, całą miłością, całą wiedzą, całą mocą.

Każdy wierzący jest wezwany do świętości i każdy, kto realizuje dzieło swojego zbawienia, zmierza do świętości; a ten, kto żyje w łasce Świętego Ducha, staje się świętym. Nieprzypadkowo w pierwszych wiekach chrześcijaństwa wszystkich ochrzczonych nazywano świętymi.

W imieniu Soboru Biskupów, Jego Eminencja metropolita Sawa nagrodził zasłużone dla uczelni osoby.