Pielgrzymkę zainaugurowała Święta Liturgia sprawowana w kaplicy p.w. Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Tylawie.

Dzisiaj, kiedy ludzkość ma wszystko, by być razem, coraz więcej osób odczuwa przytłaczającą, niemal fizycznie odczuwalną samotność. Nie jest to tylko lekki smutek, który ogarnia nas w deszczowy wieczór, ani chwilowa chandra, ustępująca po rozmowie telefonicznej z przyjaciółką. To głębokie, egzystencjalne poczucie odseparowania od świata, które czasami nie opuszcza nas nawet w tłumie.

Wyjazd do Czarnogóry był dla młodzieży czasem modlitwy, refleksji, poznawania historii prawosławia oraz odkrywania piękna miejsc związanych z życiem Cerkwi.

Jesteśmy zagubioną monetą, zagubioną owcą, skarbem ukrytym w polu, perłą o wielkiej wartości. Bóg zostawia wszystko, aby przyjść do nas i „znaleźć” nas. Jego przykazanie, aby prosić, szukać i pukać, jest podobne do przykazania, by być jak Bóg. Myślę, że to właśnie czyni miłość.

Podczas procesji arcybiskup Paisjusz poświęcił dwa dzwony odlane w Ludwisarni mistrza Zbigniewa Felczyńskiego w Taciszewie.

Jeśli wypędzimy z wnętrza duszy szatana i przestaną się tam panoszyć nałogi, powstaje w nas królestwo Boże - abba Mojżesz.

Świat może być zadowolony, jeśli jesteśmy po prostu „dobrymi ludźmi”. Życzliwymi, uprzejmymi, szanowanymi. Ale Chrystus z miłością wzywa nas ponad bycie podziwianymi, wzywa do przemiany.

Na tym bowiem polega prawdziwa doskonałość, aby nigdy nie zatrzymać się we wzrastaniu - św. Grzegorz z Nyssy.

Należymy do tego Królestwa tu i teraz, i jemu właśnie przynależymy oraz służymy przed wszystkimi innymi „królestwami”.

Chrystus nie pragnie niczego bardziej niż naszego zbawienia, naszego uzdrowienia, i nawet gdy świat nas odrzuci, a my znajdziemy się w odosobnieniu, w obcym miejscu, Chrystus pospieszy nam na spotkanie tam, gdzie jesteśmy, aby nas uzdrowić. Nawet pośród grobów i świń, które są symbolami śmierci i grzechu w tym upadłym świecie.