Chrystus pozostawił Cerkwi sakramenty - misterium spowiedzi, a przede wszystkim misterium Eucharystii, które leczy nasze dusze i ciała. Nie wolno nam o tym zapominać, szczególnie w okresie postu, kiedy przygotowujemy się do przeżywania radosnego święta Narodzenia Chrystusa.

Spowiedź nie jest czymś, czego należy się bać. To coś, do czego należy dążyć. W Cerkwi prawosławnej spowiedź nie jest kwestią wstydu ani kary – chodzi o uzdrowienie, odnowę i powrót do Boga.

Zbliżając się ponownie do początku nowego roku, dobrze jest, abyśmy jako chrześcijanie skorzystali z okazji do autorefleksji, aby z modlitwą przeanalizować, jak żyjemy i czy czynimy to w świetle Ewangelii Chrystusa.

Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego 1925-1939. W stulecie powołania.

Skrucha wywołana strachem prowadzi duszę do skruchy z miłości - św. Grzegorz Dialog.

Ten, kto posiada prawdę, kto czyni ją codziennie, w każdej godzinie miarą wszystkich swoich czynów, wszystkich myśli, całego życia, ten naprawdę posiada wszystko, bo niczego się nie lęka.

Przykazania Chrystusa zawsze wskazują na to, co szczegółowe i drobne. Nie chodzi o to, że całość, „szerszy obraz”, nie ma znaczenia, ale o to, że nie żyjemy w „szerszym obrazie”. Ten obraz jest produktem współczesnych praktyk ankiet, pomiarów, prognoz i statystyk.

Żyć przyszłością – to żyć Królestwem Niebios, pragnąć go, dążyć do niego, dokładając wysiłku do wysiłku, starania do starania dla tego upragnionego Królestwa. Na zewnątrz człowiek żyje według praw materialnych, podlegając cieleśnie prawom ziemskiego bytu. A duszą jest całkowicie z Chrystusem.

Modlitwa w cerkwi ma szczególną moc, ponieważ nie jest tylko modlitwą pojedynczej osoby, ale całej wspólnoty, całej Cerkwi. Z mistycznego punktu widzenia Kościół jest kontynuacją odkupieńczej ofiary i misji Chrystusa, Który zawsze pozostaje z wiernymi.

Bóg wcielił się i chodził pośród nas, ponieważ nas kocha i pragnie zbawienia całej ludzkości. Nie został oddzielony od swojego stworzenia, ale wszedł głęboko w ten świat, przyjmując nasze ciało i doświadczając naszych smutków, prowadząc nas wąską ścieżką zbawienia. Oto wielka radość Bożego Narodzenia.