Chrystus mówi nam: „Proście, a będzie wam dane. Szukajcie, a znajdziecie. Kołaczcie, a otworzą wam”. Samo centrum życia, obiecanego nam w Chrystusie, wymaga proszenia, szukania i pukania. Powód jest prosty: pytanie, poszukiwanie i pukanie są sposobem istnienia.

Modlitwa jest ciągłą pamięcią o Bogu w sercach przepełnionych bojaźnią - św. Izaak Syryjczyk.

Ile by człowiek nie patrzył, nie sprawdzał i nie dotykał, ta ostateczna prawda, której szuka, pozostaje tak samo nieuchwytna i tajemnicza.

Do grona apostołów należeli ludzie o różnym charakterze i odmiennym temperamencie. Tak jak my mieli różne odczucia, nie były im obce zwątpienie i strach. Niektórzy potrzebowali pocieszenia i pokrzepienia w postaci fizycznych dowodów Zmartwychwstania.

Radio Orthodoxia zaprasza na cykl audycji prof. Aleksandra Naumowa o obecności zwierząt w Piśmie Świętym i tradycji prawosławnej.

Cóż to za radość – Ty zmartwychwstałeś! Aniołowie triumfują, ludzie radują się, słońce igra, a sam kosmos, lśniący pradawnymi gwiazdami, wydaje się inny, gdyż proces entropii został przerwany – wypadło ogniwo z łańcucha zniszczeń.

Kiedy stajemy przed Krzyżem Chrystusa lub klękamy przed nim i oddajemy mu cześć, czcimy również wszystko, co się w nim zawiera. Czcimy niewiarę ateistów, gniew i gorycz zranionych, wstyd tych, którzy nie śmią spojrzeć na siebie. Chrystus bowiem nie odsunął się od takich rzeczy.

Jeśli więc ktoś stanie się członkiem Chrystusa i będzie popełniał występki, czyni siebie całkowicie obcym głowie - św. Grzegorz z Nyssy.

Arcybiskup Paisjusz dokonał chirotesji lektorskiej Tomasza Bolecha.

Zmartwychwstanie Pana jest najważniejszym aktem działania Boga w historii, absolutnie wyjątkowym. Umarł na krzyżu za nasze grzechy. Został pochowany w śmiertelnym ciele, które cierpiało z powodu ran, bólu i śmierci. Ale zmartwychwstał w innym ciele, ciele światła boskiej chwały, ciele świetlistym, niezniszczalnym i wiecznym.