Bóg dał nam dwoje oczu: jedno ciału, drugie duszy – św. Jan Chryzostom.

Podczas spotkania dzielono się radością z Narodzin Zbawiciela – śpiewano kolędy i delektowano się wypiekami przygotowanymi przez członkinie Bractwa.

Celem spożywania i picia w Eucharystii jest komunia z Bogiem. To samo dotyczy całego naszego życia. Uczyć się spożywania w komunii z Bogiem, a wręcz uczyć się życia w komunii z Bogiem, to żyć jako wolni od komercjalizacji otaczającego nas świata.

Bóg sam jest miłością i przez miłość dał się nam poznać - Klemens Aleksandryjski.

Tylko wolny potrafi dziękować, tylko przez wdzięczność przezwyciężany jest strach, tylko chwała rozpoznaje w mrocznym i przerażającym świecie obecność i moc Bożej miłości.

W tym świątecznym okresie niekiedy słychać głosy oburzenia na świat, że skomercjalizował i spłycił Wcielenie, i zastąpił je migającymi lampkami choinkowymi. A jeśli zrobił to dlatego, że lampki po prostu dają dokładnie to, co obiecują? Tymczasem o Bogu słyszysz jedno, ale obserwując nas – widzisz coś zupełnie innego.

Dla absolutnej większości cywilizacji ludzkich – dla starożytnych Hindusów, Chińczyków, Rzymian, Greków i wszystkich innych – świat miał sens, miał przeznaczenie i cel, prawo i porządek, harmonię i hierarchię. Człowiek był powołany, aby dostrzec ten porządek, odczytać w nim swoje przeznaczenie i żyć zgodnie z nim.

Był wieloletnim proboszczem parafii pw. św. Mikołaja Cudotwórcy w Drohiczynie.

Życie w świecie, którego prawda jest ukryta, często jest ciche. Znacznie bardziej naznaczone jest słuchaniem niż mówieniem. Zakłada własną niewiedzę i z zachwytem czeka na to, czego nie wie. Często jest zaskoczeniem.

To Kościół dał nam zegary (w pewnym sensie). Słowo „zegar” zdradza to - pochodzi od słowa oznaczającego „dzwon”. To dzwony w klasztorze sygnalizowały godziny modlitwy. Ściśle rzecz biorąc, w średniowieczu tylko mnisi musieli znać „godzinę” dnia, ponieważ „modlili się godzinami”.