Dzisiaj, kiedy ludzkość ma wszystko, by być razem, coraz więcej osób odczuwa przytłaczającą, niemal fizycznie odczuwalną samotność. Nie jest to tylko lekki smutek, który ogarnia nas w deszczowy wieczór, ani chwilowa chandra, ustępująca po rozmowie telefonicznej z przyjaciółką. To głębokie, egzystencjalne poczucie odseparowania od świata, które czasami nie opuszcza nas nawet w tłumie.

Jesteśmy zagubioną monetą, zagubioną owcą, skarbem ukrytym w polu, perłą o wielkiej wartości. Bóg zostawia wszystko, aby przyjść do nas i „znaleźć” nas. Jego przykazanie, aby prosić, szukać i pukać, jest podobne do przykazania, by być jak Bóg. Myślę, że to właśnie czyni miłość.

Jeśli wypędzimy z wnętrza duszy szatana i przestaną się tam panoszyć nałogi, powstaje w nas królestwo Boże - abba Mojżesz.

Świat może być zadowolony, jeśli jesteśmy po prostu „dobrymi ludźmi”. Życzliwymi, uprzejmymi, szanowanymi. Ale Chrystus z miłością wzywa nas ponad bycie podziwianymi, wzywa do przemiany.

Na tym bowiem polega prawdziwa doskonałość, aby nigdy nie zatrzymać się we wzrastaniu - św. Grzegorz z Nyssy.

Należymy do tego Królestwa tu i teraz, i jemu właśnie przynależymy oraz służymy przed wszystkimi innymi „królestwami”.

Chrystus nie pragnie niczego bardziej niż naszego zbawienia, naszego uzdrowienia, i nawet gdy świat nas odrzuci, a my znajdziemy się w odosobnieniu, w obcym miejscu, Chrystus pospieszy nam na spotkanie tam, gdzie jesteśmy, aby nas uzdrowić. Nawet pośród grobów i świń, które są symbolami śmierci i grzechu w tym upadłym świecie.

Wbrew powszechnemu stereotypowi prawdziwym przeciwieństwem wiary nie jest wcale ateistyczna niewiara. Przeciwieństwem wiary jest zwątpienie. Wiara to niezachwiane trzymanie się tego, co niewidzialne, to urzeczywistnienie tego, czego się oczekuje. A zwątpienie to chwiejne bagno, w którym tonie każda nadzieja.

Kultura jest ulotna, nieustannie się zmienia i dostosowuje do okoliczności i różnych przemijających sił. W żadnej kulturze nie ma trwałości. Natura naszej ludzkiej egzystencji, w jej najprawdziwszej i największej głębi, ma charakter ponadczasowy.

Bylejakość zewnętrznego sposobu życia jest znakiem słabości wewnętrznego serca – św. Izaak Syryjczyk.